Πορτοκαλι Σαλονι

Κλείνεις τα πατζούρια σου και κλείνεσαι

Βάφεις μαύρους τους τοίχους του σπιτιού σου

Για να εγκλωβίσεις το φως του εαυτού σου

Είσαι μόνη σ’ ένα κλουβί

με τις σκέψεις και τα χρόνια γι’ αλυσίδες

Ποιος να χει τώρα τις χαρές που είδες, που είδες

Ένα εγώ που σ’ έχει σ’ ομηρία

κι έχεις ξεχάσει τι σημαίνει το μαζί

ας είχα μόνο των “γιατί” σου το κλειδί, το κλειδί

Κουράστηκες ξωπίσω απ’ τα όνειρά σου

να τρέχεις, και τις ήττες σου μετράς

κι υπολογίζεις τις φορές που δε γελάς, που γελάς

Άσε τα φαντάσματα μακρυά

έχεις για σένα πια ένα πορτοκαλί σαλόνι

Δεν ξέρω αν είμαι λίγος μα εσύ δεν θα σαι μόνη

σε τούτο το χορό τελικά