Πλαστικοι Ανθρωποι

Βαμμένοι δρόμοι, σημαίες και νόμοι και φώτα,
βιτρίνα στη Σίνα και γω με ακάλυπτα νώτα.
Φρενάρω με λύσσα, μπροστά στις αφίσες παγώνω.
Ανάθεμα ρίχνω, κι εμένα σου δείχνω, που λειώνω.

Μου μιλάς, ή μου κλαις 

Με βρισιές και φωνές σε μετράω
το κεφάλι σκυφτό, βλέμμα πάντα θολό,
πλαστική μου ζωή σε μισώ!

Η πόρτα ορθάνοιχτη, η πόλη γλιστράει και πέφτει.
Στο Μέγα κενό γλιστράω και γω σαν το κλέφτη.
Και στο πάτο φωτιά, της γενιάς μου παιδιά ζαλισμένα,
μια σκοτάδι μια φως, εθνικός σπαραγμός και ληγμένα. 

Μου μιλάς, ή μου κλαις 

Με βρισιές και φωνές σε μετράω
το κεφάλι σκυφτό, βλέμμα πάντα θολό,
πλαστική μου ζωή σε μισώ!